BARBERTJE MOET HANGEN…..

Stel, je bent organisator van een evenement en je hebt jarenlang als vrijwilliger met succes een geweldige happening voor de gemeenschap op touw gezet. Een happening waar veel mensen plezier aan beleven en ook nog een mooie toeristische- en economische spin-off heeft.
Dan gebeurt er in Haaksbergen tijdens een evenement een fataal ongeluk. In onze samenleving van over-communicatie barst dan de hel los. Iedereen heeft een mening en iedereen vindt dat er wat moet gebeuren. Tot op de bodem uitzoeken, verantwoordelijken op het matje roepen, situatie uitpluizen en gang van zaken analyseren en het staat groot op de agenda van de politiek. De gemeenteraad vergadert en vergadert. De burgemeester wordt in het nauw gedreven en als laatst verantwoordelijke wordt hij aangesproken over de afhandeling van de affaire. Het vertrouwen wordt opgezegd en de burgemeester kan zijn biezen pakken. “Niks mis met het vergunningenstelsel” hoor ik steeds. Zou dan alleen de burgemeester alles fout hebben gedaan ?

Wat is nu het effect van Haaksbergen : de Twentse burgemeesters zijn als de dood dat ze door een dergelijk akkefietje ontslagen kunnen worden en dus wordt afdeling vergunningen van extra mankracht voorzien en worden alle regels aangescherpt. Dat is funest voor het maatschappelijk initiatief. Wie heeft er nog zin een evenement te organiseren wanneer je je door een papierberg van de bureaucratie moet werken en er voor zoveel voorzieningen moet worden gezorgd dat de lol er af gaat. Bestaande evenementen worden nu onder de loep genomen en aan banden gelegd. De kans dat evenementen daardoor verdwijnen is levensgroot aanwezig. Vergunningen verlenen dient een samenspel te zijn van diegene die organiseert en de vertegenwoordiger van de overheid. Dat er iets mis kan gaan kan niemand uitsluiten, ook al is alles nog zo goed en veilig georganiseerd, dat kun je zien aan de schreeuwer op de Dam.

De meeste ongevallen gebeuren in huis. Stel je voor dat je thuis, net als in de openbare ruimte, ook al die regeltjes van voorzichtigheid moet toepassen : je kunt een verjaardagsfeestje dan wel vergeten. Je kunt niet voorkomen dat oom Piet uitglijd over het WC-matje en met z’n hoofd op de toiletpot knalt en tante Truus naast de stoel gaat zitten en de heup breekt. Moet ik dan als hoofdbewoner het huis uit ? We hebben allemaal onze verantwoordelijkheid en wanneer we ons als organisator en bezoeker van een evenement verantwoordelijk gedragen hebben we geen oerwoud van voorschriften en regeltjes nodig.

Rob Meijer