VERPLICHTE TRANSITZONE VOOR VLUCHTELINGEN ?

De miljoenen mensen die wanhopig op de vlucht zijn vanuit de Arabische landen overstromen via alle mogelijke wegen het beloofde land Europa. Wij in Europa kunnen er niet bij dat er groepen in het eigen land zijn die dorpen en steden platgooien en mensen vermoorden met als motief verbreiding van een godsdienst waartegen we vanuit Europa 800 jaar geleden massaal ten strijde trokken. De tijd van de kruisridders is voorbij maar de ellende die oorlog veroorzaakt is deze keer vele keren heviger.

Inmiddels werken we in Europa samen. Duitsland, het land met de intensiefste oorlogservaring voorop. Miljoenen mensen op de vlucht, honger, armoede en ellende. Dat kun je niet langs je heen laten gaan. De discussies laaien in Europa op en per land wordt er verschillend gereageerd. Duitsland geeft met de opname van bijna een miljoen vluchtelingen het goeie voorbeeld. Dan wordt er in Brussel onderhandeld. Hier komt exact aan het licht hoe hecht de Europese samenwerking is. Niet hecht dus. Iedereen wil wat anders en sommige landen willen zelfs niks. Dan komt iemand op het idee de vluchtelingen direct in een buurland op te vangen. Turkije is in beeld. Erdogan wordt gepolst en hij, als machtigste man in het land, ziet onmiddellijk een handje klap met Europa. De man die net voor zichzelf een paleis heeft laten bouwen dat 50 x groter is dan het Witte Huis, een half miljard Euro heeft gekost, krijgt te horen dat de onderhandelingen voor toetreding van Turkije tot de EU weer open staat, dat inwoners van Turkije voortaan vrij in heel Europa mogen reizen en dat er een bedrag van 3 miljard Euro wordt overgemaakt als bijdrage voor de opvang van de vluchtelingen in het buurland. Kassa. Ik durf te wedden dat wanneer over twee jaar iemand er achter tracht te komen waar dat geld is gebleven, hij zeker nul op het request krijgt.
Het is wel heel makkelijk van Europa te denken dat door met miljarden te strooien de problemen opgelost kunnen worden.
Een goed plan, een soort ‘Marshal-plan’ voor deze exodus, is er nodig.
Wanneer Europa zich betrokken voelt, dan hadden de onderhandelingen met Turkije er ook anders uit kunnen zien : we maken afspraken over een speciaal gebied in het zuid-oosten van Turkije dat de status krijgt van ‘verplichte transit zone’ . Een gebied als een ministaatje waar Europa en Turkije samenwerken en waar de mensen worden opgevangen, worden geregistreerd en tijdelijk een onderkomen krijgen. Vluchtelingen buiten deze zone kunnen illegaal op de vlucht worden verklaard. In dat ministaatje moeten dan een aantal zaken gemeenschappelijk goed geregeld worden : een netwerk tussen de databank met de geregistreerde vluchtelingen en de verschillende Europese landen en dan met name de instellingen voor arbeidsvoorziening. Een soort ‘Fugitive – Employment Services’, FES. Op basis van de gegevens kunnen bedrijven in heel Europa een vluchtelingen-arrangement afnemen waarbij vastgelegd wordt dat voor een bepaalde tijd huisvesting en een werkvergoeding wordt gegeven. Zo hoeven we niet alles op de overheid af te schuiven en komen de mensen ook direct in het maatschappelijk leven zonder jaren in een opvangcentrum af te stompen.

Wanneer Europa een bijdrage wil geven, begin er dan mee met die 3 miljard zo’n ministaatje op te zetten. Net zoals er in de verschillende landen grondgebied van de ambassades verklaard wordt als eigen grondgebied en er vrijhandelszones zijn voor het handelsverkeer, zo kan ook dit centrale Europa-punt een belangrijke functie hebben als schakelpunt tussen vluchteling en maatschappij. Gemeenschappelijk beheer en militaire bescherming en diegenen die weer terug willen naar hun land kunnen dat, na een periode wanneer dat weer mogelijk blijkt, veel eenvoudiger vanuit zo’n centrale plek.

Het is maar een idee, maar een dergelijke aanpak zal een beter effect hebben op een samenleving die evenwichtig moet blijven. In ieder geval is zo’n aanpak beter dan alle leegstaande gebouwen in de Europese landen vol te stoppen met asielzoekers die vaak een uitzichtloze periode van wachten en niets doen tegemoet gaan.

Rob Meijer