Auteursarchief: admin

De kroontjespen van de Drost

Bij het schaarse licht van lamp en kaarsen, buigt de Drost zich over z’n papier.
De gebogen en gespleten stalen penpunt houdt de inkt angstvallig vast.
Het mag niet baten, gulzig zuigt het papier het blauwe goud in zich op.
In een regelmatige cadans krast de kroontjespen over het handgeschepte papier.
De Drost schrijft met inkt sierlijk letter voor letter de woorden aaneen.
Letters worden tot zinnen, zinnen worden tot teksten, teksten vormen een document

Met zijn documenten laat de Drost veel sporen in de samenleving na.
Hij splijt de vechtenden, pakt het geld van neringdoenden, en spreekt voor het algemeen.
Doch met zijn pen trekt zijn blauwe bloed ook regelmatig diepe wonden.
Een kroontjespen is scherper dan een zwaard en beslist over andermans leven.

De Drost als zetbaas van het landsbestuur is ook maar een mens.
De verleiding is vaak groot om de wet naar eigen hand te zetten.
En zie : een losgeslagen land en boze burgers tegenover de Drost.
Frankrijk neemt Nederland over en de Drost ontvangt Koning Lodewijk.
Hij kan z’n huid niet meer redden : Nederland kent geen Drosten meer…

De Drost z’n kroontjespen ligt nu doelloos op de schrijftafel.
De inkt is opgedroogd en er komen geen letters meer.
Een democratie is er gekomen, een tijd van de letter van de wet.
Die kroontjespen, die is er nu voor iedereen…

RM. 2010

KUNSTSTADJE

Er schittert een haantje hoog op de torenspits
neus in de wind, de zon zorgt voor een gouden flits

In het verleden mocht hij het beleven
dat de welvaart in het stadje begon te leven

Bakkers ,kruideniers en groenteboeren
En wel 20 cafeetjes waar je je mondje goed kon roeren

Van heinde en ver kwam men het stadje prijzen,
bezoekers kwamen er maar al te graag.
Toeristen wilden hiervoor vele dagen reizen,
naar overnachten kwam steeds meer de vraag.

Maar de welvaart en groei heeft zo z’n grillen
we willen mooier, mooier en steeds meer.
Een apart winkelcentrum moeten we willen,
de binnenstad voldoet niet meer.

De slagerswinkels kwamen leeg,
weg met dat kruidenieren.
Lege etalages zorgden dat het een doodse aanblik was :
zet toch een schilderijtje achter het glas !

Mee met de nieuwe tijd, zo is het maar net
en zo werd de bakkerswinkel een prentenkabinet.
Twentse landschappen in bonte kleuren sieren nu haast elke wand
en werd het stadje verrijkt met een menig fraai restauratiepand.

Meer galerieen dan er ooit cafeetjes waren,
bespelen bij de bezoekers alle kunstzinnige snaren.
Op zondagen gaat de stad voor auto’s geheel op slot
en is de kunst en life style onze God.

Jan Mulder zat laatst hier eens op een terras
Hij wist niet dat het bezoek hier zo was gaan groeien
“Je moet wensen , dat het hier zoals vroeger was :
zet er een hek omheen laat niemand er zich mee bemoeien !

De gouden haan is dik tevreden en bovendien,
door de vele kunst in huizen en in straten
en bijzondere mensen, die lopen en veel praten,
heeft hij nu alle dagen wat moois te zien !

Ootmarsum, Rob Meijer, November 2010

EEN TEKEN VAN HIERBOVEN

Eerbetoon aan Willem Wilmink

Het panorama vanaf de Kuiperberg is een stuk attractiever geworden. De Gemeente Dinkelland heeft samen met het Landschap Overijssel een uitgebreid plan uitgevoerd ter verbetering van het landschap en de omgeving van het uitkijkpunt dat jaarlijks vele bezoekers trekt. De ANWB oriënteertafel is een centraal punt voor de bezoeker. Als afsluiting van de werkzaamheden is door de Gemeente Dinkelland een kunstwerk gepland. In samenwerking met de vereniging Heemkunde Ootmarsum is een kleine commissie ingesteld en is gekozen voor een kunstwerk geïnspireerd op Willem Wilmink, de tekstschrijver en dichter. Grote zandstenen in de vorm van ligbanken zijn geplaatst en  hiernaast komt een kunstwerk van Desiree Groot Koerkamp in de vorm van een glazen boek met het portret en gedicht van de dichter. De as van de overleden Willem Wilmink is verstrooid op het Joods kerkhof direct naast het uitkijkpunt.

willem wilmink kuiperberg

Of een bewijs dat Willem Wilmink nog steeds onder ons is.

Een weidse blik
Een watertoren
Vingers wijzen in de verte
Twentse torenspitsen aan de blauwe horizon
Tachtig meter boven AP
De Kuiperberg, Ootmarsums hoogste punt

Verscholen achter de watertoren,
tussen eeuwenoude bomen
grafstenen in Nederlands en Hebreeuws.
Een joodse laatste rustplaats.
Daar wilde ook Willem rusten.
Daar is ook zijn as verstrooid.

Februari, een kille maandagmorgen
een keiharde koude wind.
De hemel donker met wilde wolken,
daar boven op de Kuiperberg.

Hefkranen takelen loodzwaar zandsteen.
Grote brokken als een monument.
Ligbanken voor gedichten.
Zoals Willem dat zou hebben gewild.

Wanneer een brok van vele duizend kilo’s
krakend in de touwen hangt,
Scheurt plotseling het wolkendek open.
De zon zet dit plekje in volle gloed
alsof ons aller Willem zegt: bedankt !

Straks gaan ze op deze banken liggen,
een bundel van Willem in de hand.
Dan proeven ze iets van het gevoel
dat Willem had met Twentse bodem,het Twentse hart.

Het panorama hier zal altijd blijven
Een plek waarmee Willem eenieder zeggen wil:
kijk om je heen, hier is de weidse wereld,
maar kijk ook naar binnen, diep in jezelf,
want in ieder einde schuilt een nieuw begin.

Ootmarsum, Rob Meijer, 11 februari 2011